De Verenigde Staten hebben te elfder ure een faillissement weten te voorkomen. Een kleine twee uur voor het verstrijken van de deadline stemde het Huis van Afgevaardigden woensdagavond voor het akkoord dat de Senaat eerder had aangenomen over het heropenen van de overheid en het verhogen van het schuldplafond.
Zonder die verhoging zou om middernacht de schuldlimiet zijn bereikt en zou de regering geen geld meer hebben kunnen lenen om aan zijn betalingsverplichtingen te voldoen.
Dit bankroet had de Amerikaanse en wereldeconomie kunnen terugwerpen in een nieuwe recessie, vijf jaar na de crisis van 2008. Maar tot opluchting van Harry Reid, de Democratische leider van de Senaat, kwam het niet tot dat noodlotscenario. 'Ons land stond op de drempel van een ramp, maar uiteindelijk hebben de politieke tegenstanders hun meningsverschillen terzijde geschoven.'
De uitslag in het Huis kwam niet als een verrassing. Toch was niet iedereen er helemaal gerust op geweest. De zogenaamde 'Huis-Republikeinen' zochten de afgelopen weken nadrukkelijk de confrontatie met president Obama en de Democraten. Met enige spanning werd uitgekeken naar de verklaring die de president na het akkoord in de Senaat zou afleggen. Als hij zich te triomfantelijk zou uitlaten en een 'dansje zou maken als een voetballer die heeft gescoord', zoals een commentator dat noemde, zou het alsnog mis hebben kunnen gaan. Maar dat gebeurde niet. Er stemden genoeg Republikeinen met de Democraten mee om aan een ruime meerderheid van 285 tegen 144 te komen.
Schaamte over onvermogen van politiek
Na de stemming dropen de Congresleden af naar hun auto's die onderaan de trappen van het Capitool op hen stonden te wachten. Hoewel de meesten verheugd waren dat een afgang voor Amerika was voorkomen, overheerste in brede kring een gevoel van schaamte over het onvermogen van de politiek om op een fatsoenlijke manier - dat wil zeggen zonder vrijages met het noodlot - tot compromissen te kunnen komen. Of zoals Obama zei in zijn korte, sobere verklaring: 'We moeten loskomen van de gewoonte om te regeren via crises.'
De Amerikanen struikelen al jaren van deadline naar deadline. Op 1 oktober liep de begroting af. Omdat de president en het Congres het niet eens konden worden over een verlenging van het budget, moest een deel van de overheid worden gesloten. Op 17 oktober zou het schuldplafond worden bereikt. Lang zag het er naar uit dat ook hierover geen akkoord mogelijk was, met alle catastrofale gevolgen van dien. Maar net als in augustus 2011 werd men het nu, op de laatste dag, eens over een overeenkomst, niet alleen over de schuld maar ook over de begroting.
Lees het volledige artikel