Zijn er nog goede doelen die géén geld wegsluizen via Panama en de Maagdeneilanden, niet in peperdure grachtenpanden gevestigd zijn of geleid worden door een directie die geld in de eigen portemonnee steekt? De spoeling is sinds gisteren weer iets dunner geworden. De directeur van de zo sympathiek ogende stichting ALS bleek zijn financiële privéleven op te rekken met bijdragen van donateurs.
‘Ik ben inmiddels overleden’
Op stations, straten en pleinen, overal staarden ze je aan. Bleke, vaak nog verrassend jong ogende patiënten die, soms met een grimmig grijnsje rond de lippen, verkondigden: ‘Ik ben inmiddels overleden. Vecht mee tegen een genadeloze ziekte.’ In de benedenhoek prijkte het logo van de stichting ALS met daaronder het bankrekeningnummer. Geraakte voorbijgangers die nietsvermoedend een bijdrage stortten, bleken behalve het onderzoek naar ALS ook de particuliere noden van de directeur van de stichting te steunen. Eind augustus eiste het openbaar ministerie twaalf maanden onvoorwaardelijk gevangenisstraf tegen deze Eric Nolet. De rechtbank in Haarlem ging gisteren mee in deze eis. Een tot tranen toe geroerde Nolet heeft eerder gezegd spijt te hebben van de reeks transacties waarmee hij 173.000 euro naar zijn eigen rekening overboekte.
Ice Bucket Challenge
Het was de meest in het oog springende goede doelen-actie van de laatste jaren. Vanuit het niets doken opeens video’s van bekende en onbekende Nederlanders op die een emmer ijswater over zich heen gooiden. Naomi van As, Henkjan Smits, Chantal Janzen, Halina Reijn, Guus Meeuwis: ze gingen allemaal ‘nat’ en daagden vervolgens een vriend of kennis uit om hetzelfde te doen. Wanneer deze niet binnen 24 uur het voorbeeld volgde, verplichtte hij of zij zich om geld over te maken naar de stichting ALS. In de zomer van 2014 groeide de Ice Bucket Challenge tot een rage die de kassa bij de stichting deed rinkelen. Waar er normaal ongeveer tweehonderd donaties per maand binnenkwamen, ontving de stichting nu in korte tijd ruim vijftigduizend donaties met een totaalwaarde van circa een miljoen euro.
Amsterdam City Swim
En dan was er ook nog die andere opvallende actie, de Amsterdam City Swim, die eveneens menige BN’er trok. Pieter van den Hoogenband, Beau van Ervan Doorens en zelfs (toen nog) prinses Máxima lieten zich verleiden tot een twee kilometer lange zwemtocht door de Amstel en de grachten. Samen met de honderden andere deelnemers maakten zij zich sterk voor bestrijding van Amyotrofische Laterale Sclerose (ALS), een ongeneeslijke, fatale ziekte die de spieren aantast. Ook de zwemmers brachten geld in het laatje. De site van de stichting vermeldt dat de City Swim van 2012 € 740.000 opbracht, die van 2013 € 1.770.766 terwijl in 2014 en 2015 respectievelijk € 2.160.492 en € 1.832.248,53 bij elkaar werd gecrawld. Aanmerkelijk zuiniger is de stichting met de berichtgeving over de manier waarop haar (in 2014 ontslagen) directeur zijn hand in de lade met donateursbijdragen stak. Het goede doel volstaat met holle frasen als ‘we hebben kennisgenomen van de strafeis’ en ‘we zijn blij dat we dit hoofdstuk nu kunnen afsluiten’.
‘Leningen’
Voor de deerniswekkende details moest worden uitgeweken naar de rechtbank in Haarlem waar uiteen werd gezet hoe Eric Nolet, een gesoigneerd ogende heer, vader van zeven kinderen, zich uit een houdgreep van fiscale naheffingen bevrijdde door geld te ‘lenen’ van de stichting die hij sinds 2011 als directeur aanvoerde. Niet één keer, maar tientallen keren boekte hij ‘leningen’ over naar zijn eigen rekening waarmee hij niet alleen deurwaarders van zich afhield maar ook een wintersportvakantie en reparaties aan een zeiljacht bekostigde. Nadat de boekhouder argwaan kreeg, betaalde hij de schuld terug met geld van een andere stichting waar hij als penningmeester geacht werd op de centen te passen. In de bak mag Nolet nu twaalf maanden lang gaan overpeinzen waarom hij niet een paar keer een emmer ijswater over zich heen heeft gekieperd om de financiële feiten eerlijk onder ogen te zien.