Het Polare-drama: maak kennis met de hoofdrolspelers

Naam: Carel Bikkers

Rol: President-commissaris Polare

Evenals de andere drie hoofdrolspelers, wordt ook Carel Bikkers niet gehinderd door een liefde voor het boekenvak. Op de burelen van het uitgeefconcern Audax, waar hij van 2000 tot 2009 als voorzitter van de raad van bestuur fungeerde, stond hij bekend als ‘Karel Knallepijp’. Hij dankte deze benaming aan zijn jaren bij Kwik-Fit én aan zijn verbale uitlaatvermogen. In de Volkskrant memoreerde columnist Max Pam deze week de wijze waarop Bikkers een aantal jaren geleden de nieuwe internetstrategie van Audax-titel HP/De Tijd uiteenzette. Wat de topman betrof, deed het ooit gevierde en gevreesde opinieblad er verstandig aan op te schuiven richting blote borstenbladen: ‘Als er een wijf komt met nog grotere tieten dan Pamela Anderson, dan moet de website van HP/De Tijd dat als eerste brengen.’ Hoewel de redactie zijn beleidsinstructie niet letterlijk opvolgde, verspeelde HP/De Tijd onder regie van Bikkers zijn lezerskrediet. Berucht is ook de manier waarop Bikkers in 2008 zanger Gordon schoffeerde na een optreden van de Topper op een personeelsfeest van Audax. Volgens de directeur verscheen de zanger te laat en halfbezopen op de partij en raffelde hij zijn liedjes af: de CEO weigerde de gage van tienduizend euro te betalen. Gordon, not amused, belde hem boos op en ‘bedreigde mij met de dood,’ aldus Bikkers. Het akkefietje, dat tot in RTL Boulevard werd besproken, liep uiteindelijk met een sisser af maar Bikkers had zijn faam als man die grote en grove woorden niet schuwt weer bevestigd. Eerlijk is eerlijk, Bikkers beschikt ook over andere kwaliteiten, met name op het terrein van logistiek en distributie. Hij begon zijn carrière als bedrijfsleider van een supermarkt in Ouderkerk aan de Amstel en wist op te klimmen op tot rechterhand van Unigro-eigenaar Eric Albada Jelgersma. In 1984 stapte hij over naar Kwik-Fit waarmee hij een revolutie ontketende in de garagebranche. Sinds zijn pensioen is Bikkers vooral actief als commissaris, onder meer bij Royal Delft, een bedrijfspensionfonds, DSS Holding en Polare, waar hij moet vaststellen dat er geen sprake kan zijn van een kwik fit.

Naam: Cor Molenaar

Rol: Commissaris Polare

Met de val van Polare dreigt deze alom gerespecteerde hoogleraar een eerste deuk in zijn reputatie op te lopen. Aan de Erasmus-universiteit profeteert professor Cor al jaren dat binnensteden zullen verpauperen en dat winkels straks enkel nog in het Openluchtmuseum te bewonderen zijn. In een opeenvolgende reeks boeken met alarmerende titels als Actie! Noodplan voor de retail, Red de winkel, zo kan het niet langer en Het einde van winkels? schreef de e-marketing goeroe rigide recepten uit, geïnspireerd op de evolutiewetten van Darwin. ‘Aanpassen om te overleven,’ luidde zijn devies waar leveranciers, gemeenten en onroerend goed-eigenaren gehoor aan moesten geven door winkeliers soepeler leveringsvoorwaarden, ruimere openingstijden en kortere huurtermijnen te gunnen. Tegelijkertijd dienden winkeliers hun bricks met clicks te combineren. Pijnlijk is dat Molenaar zijn medicijnen niet aan zijn eigen patiënt wist te slijten. Nog pijnlijker is dat de prof, klaarblijkelijk om zijn blazoen schoon te houden, met modder begint te gooien. Voor de camera van RTL Z beweerde hij vorige week dat Procures, huidig eigenaar van Polare, bij de overname van boekhandelsketen Selexyz een afkoopsom van ruim drie ton moest betalen aan Selexyz-directeur Matthijs van der Lely. Maar, een paar dagen later ontkende Van der Lely in NRC glashard dat hij is toegetreden ‘tot het rijk van de grote graaiers.’ Zodra de tijd rijp is, beloofde Van der Ley met onthullingen te komen.

Naam: Maurits Regenboog

Rol: mede-eigenaar van investeringsfonds ProCures

Het is voor velen nog altijd een raadsel waarom juist Maurits Regenboog in de zomer van 2012 het noodlijdende Selexyz overnam. Critici stellen dat deze durfkapitalist lef heeft gehad, het lef om Nederland te beroven van boekhandels die tot het cultuurgoed behoren, zoals Broese in Utrecht, Donner in Rotterdam en Dominicanen in Maastricht, de in de gelijknamige kerk gevestigde boekentempel die in 2008 door The Guardian werd bekroond tot de mooiste boekhandel van de wereld. Lef ook omdat het faillissement van Polare Regenboog financieel geen windeieren schijnt te leggen. In verschillende media duikt deze week het verhaal op dat het bankroet van begin af het beoogde business model van Polare is geweest. Polare zou zijn leeggetrokken door het uitkeren van hoge bonussen, het uit de boeken houden van omzet en het doorverkopen van huurcontracten: de sterfhuisconstructie als verdienmodel. Regenboog zal vooralsnog Siberisch blijven onder deze beschuldigingen, hoewel het hem niet zal bevallen dat zijn naam door het slijk wordt gehaald. Afgezien van zijn scheiding van Catherine Keyl, die door de roddelpers breed werd uitgemeten, opereerde hij tot op heden bij voorkeur vanuit de coulissen, zoals bij de overname van PCM door Apax waar hij zijdelings bij betrokken was.

Naam: Paul Dumas

Rol: directeur Polare

Als het hem een beetje tegenzit, zal het niet lang meer duren of Paul Dumas wordt op feestjes en partijen aangesproken met de bijnaam Paulianeus. Of hem daadwerkelijk Paulianeus handelen – populair gezegd: voordeel trekken uit een faillissement - kan worden aangewreven, zal de olijke bijnaamgevers worst wezen. Waar rook is, is vuur. Immers, pregnanter nog dan bij zijn kompaan Regenboog, met wie hij sinds 2010 het investeringsbedrijf ProCures runt, stijgt er een Paulianeuze geur op uit de jasjes van Paulus, de Gooise mediaman. Zo wisten Dumas en zijn maatje Marc Dullaert in 2007 het Britse private equity fonds Palamon Capital Partners te verleiden tot aankoop van een aandelenpakket van hun televisieproductiehuis D & D Media Group. De Engelsen betaalden er naar verluidt ongeveer twintig miljoen euro voor, Dullaert (D) en Dumas (D) zouden elk zeven miljoen hebben opgestreken. Pensioen verzekerd voor Dumas die in een vorig leven actief was als pensioenverzekeraar bij Achmea. Maar, de aankoop bleek een geruchtmakende kat in de zak. In plaats van geld te verdienen, legde Palamon geld toe op het nieuwe bedrijf. Een jaar later werd de heren vriendelijk doch dringend verzocht de aandelen weer terug te ‘kopen’, volgens Quote voor het symbolische bedrag van één euro. Direct hierna lieten D & D de holding in België failliet gaan terwijl ze na een surseance de Nederlandse dochters wisten te verzelfstandigen. Paulianeus? Laten we voorzichtig concluderen dat Paulus zijn weg weet te vinden in de ondoorgrondelijke wegen van de faillissementswetgeving.