De bouw, de horeca, de ict, de zorg, de accountancy: in steeds meer sectoren zitten werkgevers te springen om goed personeel. Wat is de meest kansrijke manier om nieuwe mensen te vinden? Strooien met laptops, verlofdagen of andere incentives? Onze columnist Robert Jan Blom heeft een heel andere strategie uitgestippeld. Lees zijn bewezen succesvolle formule!
Folder van het UWV
‘Oh how the times they are a-changin’, zong Bob Dylan al. De Amerikaanse bard bracht het nummer in 1964 uit maar had het evengoed in 2018 kunnen uitbrengen. Ga maar na hoe snel de tijden kunnen veranderen. Nog geen half jaar geleden zaten werklozen thuis op de bank, met hun handen in het haar en een folder van het UWV tussen duim en wijsvinger. En nu? Nu is de tijd waarin je een lamme arm kreeg van het sollicitatiebrieven schrijven terwijl je wist dat werkgevers ze toch niet zouden beantwoorden voorbij. Wat heet, waar steuntrekkers nog niet zo lang geleden bang moesten zijn dat de deurwaarder in de tuin verscheen, sluiten zij nu schielijk de gordijnen omdat er alweer een dame van een wervings- en selectiebureau voor de deur staat.
Jupilerlul Ralph Hamers
Denk niet dat deze recruiters met lege handen komen, oh nee. In opdracht van het allengs wanhopiger wordende werkgeversgilde bieden zij bijna alles dat een nieuwe werknemer zich wensen kan. Sinds Ralph Hamers is een droomsalaris vanzelfsprekend: niemand wil nog voor Jupilerlul worden uitgemaakt. Wil je op je eerste werkdag direct een sabbatical, studieverlof of geprolongeerd zwanger- of ouderschapsverlof reserveren? Geen énkel probleem. Ja, Scandinavische hr-managers komen tegenwoordig bij onze werkgevers de kunst van het personeelsbeleid afkijken. Wil je vrachtwagenchauffeur worden maar beschik je niet over het juiste rijbewijs? De baas zorgt voor een adequate opleiding à € 4.000. Heb je nog een oude studieschuld staan? Menige werkgever profileert zich tegenwoordig door deze schulden tot een bedrag van € 18.000 over te nemen.
Riante emolumenten
Maar, eerlijk is eerlijk, ondanks al deze royale incentives en riante emolumenten weten we één ding zeker: ‘Het wordt nooit meer zoals vroeger.’ In de negentiger jaren was de strijd om de werknemer nóg feller. In die tijd werd een beetje high potential al in de brugklas lekker gemaakt met beloftes over een Nokia 3310 van de zaak, een laptop van Dell, een kekke Fiat Multipla, leuk reisjes en een salaris van vier nullen in de maand. En nu we toch in de recente geschiedenis duiken… Nog veel langer geleden, aan het begin van de vorige eeuw, werd je door je werkgever helemaal met melk en boter ingepakt. Je kreeg een arbeidershuisje, een voedselpakket voor zeven dagen in de week, vervoer van en naar de werkplaats, schoolgeld voor je kinderen, gratis werkkleding, alle medische kosten werden betaald en zelfs je begrafenis werd verzorgd. Okay, het salaris was niet om over naar huis te schrijven en, klein nadeel, jobhoppen kon je vergeten omdat je hele leven door je werkgever was ingekapseld.
Zorgeloos
Hoe comfortabel en zorgeloos het werknemersbestaan ook was, naar die jaren wil niemand terug. Maar anno 2018 geldt tegelijkertijd dat hoe kwistig werkgevers ook strooien met laptops, auto’s en verlofdagen, werknemers toch een tikje ontevreden zullen blijven. In feite hoeven zij al die cadeautjes niet. Wat ze wel willen is een gewone vaste baan zodat zij niet steeds weer opnieuw op straat komen te staan met een afgelopen contract of een halfbakken flexovereenkomst. Zeg nou zelf, voor welke wanhopige werkgever is dit kleine stap terug in het verleden nou teveel in deze tijden van naderende arbeidsschaarste?
Robert Jan Blom