Faillissementsfraude? Politie, Fiod en het Openbaar Ministerie steken er nauwelijks een vinger naar uit, zegt de Brabantse curator Geurt te Biesebeek in een opmerkelijk interview. ‘De lust om het fraudemeldpunt in te lichten vergaat je omdat het veel werk is en geen resultaat geeft.’
Justitie blijft met armen over elkaar zitten
Als het aan het kabinet ligt, krijgen curatoren straks de plicht om de rechter-commissaris te informeren wanneer zij vermoeden dat er bij een faillissement fraude in het spel is. Een voorstel daartoe ligt momenteel bij de Raad van State. Menig curator is sceptisch over dit plan omdat het accent verkeerd wordt gelegd. Ook zij vinden dat faillissementsfraudeurs moeten worden aangepakt – schuldeisers worden jaarlijks voor minstens een miljard euro benadeeld – maar zolang Justitie met zijn armen over elkaar blijft zitten, zal de nieuwe wet een papieren tijger blijven. ‘Wetgeving heeft geen zin zolang de overheid niet voor geld en middelen zorgt zodat aangiftes ook opgepakt kunnen worden.’ Dit zegt Geurt te Biesebeek in een opmerkelijk interview dat dit weekend in het Eindhovens Dagblad is gepubliceerd.
Fraude bij een kwart van de faillissementen
Geurt te Biesebeek (1961), verbonden aan het Helmondse advocatenkantoor Aben & Slag, geldt onder curatoren als een man met het nodige gezag. Hij heeft diverse grote faillissementen afgewikkeld, waaronder winkelketen De Schoenenreus, en is daarnaast voorzitter van de insolventiecommissie van de Orde van Advocaten in Den Bosch. In talloze zaken heeft hij vastgesteld hoe een faillerende ondernemer is bezweken voor de verleiding fraude te plegen. ‘Het gaat om ondernemers die zien dat ze hun bedrijf niet overeind kunnen houden,’ zegt hij in het interview. ‘Ze maken extra geld over naar andere bv’s of eigen rekeningen. Goederen worden verplaatst of verkocht tegen niet-reële waarde. Of ze maken een deel van de administratie zoek of hebben die niet op orde. Eigenlijk vinden we dit soort zaken wel in een kwart van de faillissementen.’
Bestuurder niet aangehouden
Te Biesebeek was onder meer betrokken bij het faillissement van Nelo Mierlo bv, een groothandel uit Etten-Leur die in september 2012 bankroet ging. De curator trof er geen boekhouding aan. Wel ‘vermoedelijk gefingeerde jaarstukken, kennelijk met het oogmerk om daarmee een schijn van kredietwaardigheid op te werpen’, zoals hij in zijn faillissementsverslag van november 2014 noteerde. Deze verdenking was voor Te Biesebeek aanleiding de Rechtbank te informeren maar zijn moeite bleek tevergeefs. ‘Hoewel de Rechtbank op verzoek van de curator de in bewaring stelling bevolen heeft van de bestuurder is deze persoon tot op dit moment niet door Justitie aangehouden. Het bevel tot in bewaring stelling is opgeheven nadat dit bevel gedurende een jaar van kracht is geweest.’ Gevolg: de schuldeisers kunnen fluiten naar de ruim twee ton die Nelo nog heeft openstaan. Zolang Justitie niet meer capaciteit krijgt om de meldingen van curatoren op te volgen, zal er weinig veranderen, stelt Te Biesebeek in het Eindhovens Dagblad. ‘De lust om het fraudemeldpunt in te lichten vergaat je omdat het veel werk is en geen resultaat geeft. Als je wel aangifte doet, waar overigens wel een vergoeding voor mogelijk is, hoor je vaak jarenlang niets.’