Hoe voelt het om elke dag weer failliet te gaan?

Ver-van-mijn-bed-show

In de voorbije jaren verloren talloze Grieken hun baan, gingen er vele bedrijven failliet en bleek de overheid niet in staat haar inwoners meer dan een schouderklop te geven. Mensen kregen zelfs geen uitkeringen meer: wie voor de boodschappen geen geld meer had, moest maar bij vrienden of familie uit de pot zien mee te eten. Onze politici beschouwen dit armzalige toneel als de ver-van-mijn-bed show. Vervelend voor Zorba en Demis en ja, een eventuele Grexit is een heuse smet op de euro maar wij redden ons wel. ‘Bij ons gaat het prima!’ beweren Rutte & co. Er worden weer huizen verkocht, de economie trekt aan met 0,1 procent, de werkloosheid neemt af en met een beetje mazzel duiken we dit jaar onder de grens van het door Brussel toegestane begrotingstekort.

Bestaansminimum

Zeker, het klopt dat we meer huizen verkopen. Maar de makelaardij meldt dat het voornamelijk de woningen van rond de anderhalve ton zijn die van eigenaar wisselen: alleen de onderkant van de markt is in beweging gekomen. Het is juist dat de economie weer aantrekt maar het stijginkje van een tiende procent wordt  teweeggebracht door de gekelderde olieprijs – die nu alweer omhoog gaat. En verder? Bijna honderdduizend mensen hier te lande zijn afhankelijk van de voedselbank. Bijna één miljoen Nederlanders leven op het bestaansminimum. Wie in de bijstand komt, moet een zware strijd leveren om een uitkering te mogen ontvangen. Er zijn nu 700.000 mensen werkloos (8,4 procent) en misschien nog veel meer: velen staan nog niet ingeschreven bij het UWV. De vakbonden zijn ervan overtuigd dat er dit jaar nog eens honderdduizend werklozen bijkomen.

Iconen verliezen

Vacatures zijn er des te minder. Wie solliciteert doet dat tezamen met tientallen tot honderden werklozen tegelijk. Bijna zeventig procent van alle werkenden functioneert op contractbasis en wacht met angst en beven op het moment waarop de chef navijven een overleg aankondigt. Banken en multinationals sturen duizenden mensen naar huis. Nederland is in hoog tempo bezig zijn ‘iconen’ te verliezen: V&D en Blokker zijn bijna bankroet, bij Halfords, Mexx en al die anderen is het licht al gedoofd. Sinds de crisis in september 2008 begon, zijn er ruim 65.000 bedrijven failliet verklaard en nog eens 80.000 mensen in de schuldsanering gekomen. Schade voor staat en inwoners: ruim € 20 miljard.

232-ste sollicitatiebrief

Nee, officieel is Nederland niet failliet. De wet staat niet toe dat een land failliet gaat. Maar hoe voelt het als je na een redelijke carrière geen baan meer vindt? Hoe voelt het als je je kinderen niet meer te eten kunt geven omdat je in de bijstand bent beland? Hoe voelt het als je je huis moet verkopen en in de schuldsanering terecht komt? Hoe voelt het als je de veertig bent gepasseerd en nooit meer op een baan hoeft te rekenen omdat elke werkgever je te oud vindt? Hoe voelt het als je de 232-ste sollicitatiebrief de deur uit doet? Hoe voelt het als je op het bestaansminimum balanceert? Hoe voelt het dat je baas elk jaar weer collega’s de laan uitstuurt omdat hun contract afloopt terwijl je weet dat ook jouw einddatum nadert? Hoe voelt het om voor je pakketje van de voedselbank in de rij te staan? En hoe voelt het dat je straks  moet gaan stemmen op een politieke partij die volhoudt dat het in Nederland een stuk beter gaat? En hoe voelt het om als startende ondernemer nauwelijks nog iets te verdienen? Hoe voelt het dat je geen kant op kunt, noch als betaalde medewerker, noch als zzp’er…?

Opvreten

Ik zal je vertellen hoe het voelt. Het voelt elke dag alsof je zojuist failliet verklaard bent. Je kinderen zijn boos, je partner is woedend en zelf? Zelf kook je van binnen. Met alle woede van de wereld kun je nergens naar toe, je moet het opvreten. Niemand luistert naar je. Maar je hebt geen enkele kans meer. Hoe dat voelt? Dat voelt waardeloos, rot, verlaten, eenzaam, reddeloos, radeloos, verloren en vooral heel erg FALLIET!

Robert Jan Blom