Terwijl de directie in Nederland vecht voor het voortbestaan van het warenhuis, maakt de Amerikaanse baas van V&D zich niet al te veel zorgen. Marc Leder, de medeoprichter van Sun Capital die grossiert in faillissementen, piekert meer over zijn reputatie als flierefluitende miljardair die sekspartijtjes organiseert.
Verliespost van 170 miljoen
Een bankroet van V&D zou eigenaar Sun Capital een verliespost opleveren van 170 miljoen euro: naast de aankoopsom van zeventig miljoen die in 2010 werd neergelegd, moet het bedrijf nog eens ca. honderd miljoen aan verliesfinanciering wegslikken. Toch zal er geen wolkje aan de lucht verschijnen voor de investeringsmaatschappij uit het zonovergoten Boca Raton in Palm Beach. Wie gokt, moet tegen een stootje kunnen, luidt het devies van de private equity firma. Het totaal belegde vermogen Sun beslaat 7,9 miljard euro, verspreid over 61 bedrijven met 170.000 medewerkers die veertig miljard dollar aan omzet genereren. Door de bank genomen gaat een op de vijf bedrijven waar Sun in investeert failliet.
Emoties spelen geen rol
De Amerikaanse chiefs hebben al meermalen laten zien dat emoties geen rol spelen bij het besluit om ergens de stekker eruit te trekken. In 2011 liet Sun de gerenommeerde Amerikaanse restaurantketen Real Mex failliet gaan, één dag later volgde de sluiting van de ruim zeventig jaar oude restaurantketen Friendly’s, in de VS geliefde vanwege zijn ijsjes en hamburgers. ‘Gefeliciteerd, Sun Capital, twee faillissementen in een week,’ sneerde de Wall Street Journal in de richting van de cijferaars uit Florida die dit soort kwalificaties koeltjes van zich af laten glijden. Wie van scratch and dent deals ofwel het op- en doorverkopen van onderpresterende bedrijven zijn strategie heeft gemaakt, moet nu eenmaal niet zeuren.
Braintrust van studievrienden
Sun Capital Partners is de braintrust van twee studievrienden, Marc Leder en Roger Krouse, die elkaar kennen van de Wharton business school uit Philadelphia, zeg maar het Nyenrode van de VS. De twee vormen een eigenaardig koppel. Krouse wordt omschreven als een kalme, accountantachtige calculator die onrustig in zijn stoel begint te schuiven zodra hem een persoonlijke vraag wordt gesteld. Leder daarentegen is het prototype van een vaatje buskruit. Zijn ongeduld beschouwt hij als zijn grootste deugd. Zodra hij een kamer binnenkomt, verdampt de lucht al gauw omdat de snelle prater alle zuurstof opsoupeert. Na hun studie ging het koppel aan de slag bij Lehman Brothers. In 1995 besloten ze voor zichzelf te beginnen en richtten Sun Capital op. Ze verzamelden geld van vrienden en familie en begonnen te investeren, onder meer in een bedrijfje dat luidsprekers voor computers maakte. Met het meerderheidsbelang dat ze 1997 verwierven in Nailite, een firma die kunststof bouwplaten fabriceert, sloegen ze hun grote slag waarna de investeringen zich in een ongelofelijk tempo aaneenregen.
Fortune 500
‘Als we een bedrijf zouden zijn, stonden we in de Fortune 500,’ meldden Leder & Krouse trots op de site van Sun Capital waar hun wereldwijde beleggingen worden opgesomd. Modezaken (waaronder het Nederlandse Scotch & Soda), warenhuizen, restaurants, industriële bedrijven: het portfolio is uiterst divers maar de managementstijl is overal gelijk. De heren schaatsen met felle klappen op de korte baan. Na een overname maakt het ‘slashteam’ zijn opwachting dat een turnaround operatie in gang zet: overtollig personeel de deur uit, onrendabele vestigingen dicht, nieuw management aan het roer dat desnoods een flitsfaillissement in scène zet. Dat deze botte bijl-methode hen tot een paar van ’s werelds meest gevreesde sprinkhanen heeft gemaakt, daar maken Leder en Krouse zich geen zorgen over. Maar dat de naam van Leder, en daarmee de faam van Sun Capital, tegenwoordig wordt bezoedeld door de geur van seksfeestjes ervaart het duo wel als minder plezierig.
Feestbeest
Want of hij het nu leuk vindt of niet, wanneer in de Amerikaanse en Britse pers de naam van Marc Leder opduikt, wordt er steevast het etiket ‘feestbeest’ aan vast geplakt. De in 2009 gescheiden co-ceo van Sun dankt deze reputatie aan de reeks wilde feesten die hij belegde in Bridgehampton, een schiereilandje voor de happy few gelegen aan de oostelijke punt van Long Island bij New York. In juli 2011 huurde Leder een landhuis op deze East End, naar verluidt voor een half miljoen dollar per maand, met als doel flink in zijn relatienetwerk te investeren. Nu eens niet door hen PowerPoint-slides met stijgende grafieken voor te schotelen maar door een blik Russische meiden open te trekken. ‘Het was alsof de Playboy Mansion de East End ontmoette,’ noteerde de New York Post. De krant liet gasten aan het woord die spraken over naakte danseressen die onder een daverende technodreun het zwembad insprongen om er openlijk seks te bedrijven.
Mediastorm
Beperkte Leders naam als party animal zich aanvankelijk nog tot New York en omgeving, een jaar later konden zelfs Texaanse boeren en illegale Mexicaanse huishoudsters zich verbazen over de uitspattingen die op tv breed werden uitgemeten. In september 2012 bevond Leder zich plotseling in het centrum van een mediastorm nadat de republikeinse presidentskandidaat Mitt Romney zich tijdens een fondswervingsetentje bij hem thuis een paar ongelukkige opmerkingen permitteerde die stiekem op video waren opgenomen. Romney liet zich vol dedain uit over de mensen die ‘no matter what’ voor Obama zouden stemmen ‘omdat ze van de overheid afhankelijk zijn, zij zien zichzelf als slachtoffer (…), ze geloven dat ze recht hebben op gezondheidszorg, op voedsel, op een huis, op noem-maar-op. Dit zijn mensen die geen inkomstenbelasting betalen.’
Flierefluitende miljardair
Met zijn uitspraken, die werden gepubliceerd op de site van het blad Mother Jones, gaf Romney de Democraten eigenhandig het wapen waarmee hij effectief buiten gevecht kon worden gesteld: Obama’s campagneteam probeerde de republikein al maanden te afficheren als een vriend van de rijken, de video leverde het pasklare bewijs voor hun stelling. Door het incident kwam ook de gastheer van het dinertje vol in de schijnwerpers te staan met als gevolg dat de verhalen over zijn erotische partijtjes op alle tv-netwerken rondzongen. Vileine suggesties van bloggers die op de beelden achter de gordijnen van Leders eetkamer de contouren van Russische danseressen meenden te ontwaren, zijn onbevestigd gebleven maar de schade is onherstelbaar. Leder staat sindsdien te boek als de ‘Hugh Hefner van de Hamptons’, een flierefluitende miljardair die doodgemoedereerd bacchanalen belegt terwijl zijn bedrijven aan de andere kant van de oceaan een doodsstrijd voeren.