Robert Jan Blom maakt zich boos, héél boos

Bonus van € 41.000

Enkele maanden geleden ging het niet goed met kinderopvangbedrijf Estro, een onderneming met vierhonderd vestigingen en 3300 fulltime banen. Het is dan april en de directie maakt zich ernstig zorgen, zo wil het verhaal. Men voorziet dat er in mei weleens te weinig geld kan zijn om de salarissen en de vakantietoeslagen te kunnen overmaken. Maar de nood is minder hoog dan het lijkt. Financieel directeur Kris Geysels vindt nog een laatje waaruit hij bestuursvoorzitter Jean-Pierre Bienfait nog snel een bonus van € 41.000 kan toeschuiven. Een douceurtje voor de twee gewerkte maanden (!) van 2013. En Geysels laat ook zichzelf niet onbedeeld: hij eigent zich een bonus van € 33.000 toe. Eveneens voor twee maanden werk.

Duizend mensen staan bonusloos op straat

Het is juni, twee maanden later. Estro vraagt de rechtbank om een zogeheten ‘stille bewindvoerder’ die een faillissement moet voorbereiden. Tegelijkertijd ontdekt Bienfait kennelijk dat hij net iets tekort komt voor de aanbouw van zijn serre: aan hem wordt nóg een bonus van € 25.000 overgemaakt. Op 5 juli wordt het faillissement uitgesproken. Diezelfde dag vindt de oprichting van een nieuw kinderopvangbedrijf plaats: Smallsteps. Van de 3300 Estro-werknemers kunnen er 2300 bij Smallstreps komen werken. Bijna duizend mensen staan op straat. Bonusloos, uiteraard.

Roemeense toestanden

Gebeurt dit in Nederland? Af en toe heb ik het gevoel in Roemenië te leven waar corruptie en fraude tot het dagelijks leven behoren. Of in de Efteling waar niets is zoals het lijkt maar nee, het attractiepark valt af want daar is het wel leuk... Hoe ik aan het gevoel kom dat er in dit land Roemeense toestanden  heersen? Dat leg ik uit in de volgende retorische vragen.

1. Hoe kan het dat twee directieleden die een faillissement aan zien komen zichzelf bonussen verstrekken, juist vóór het einde...?
2. Hoe bestaat het dat zij in alle rust en met medewerking van de rechtbank het faillissement kunnen voorbereiden?
3. Hoe is het mogelijk dat een bedrijf failliet wordt verklaard, 3300 mensen ontslaat en dezelfde dag een nieuwe onderneming opricht met 2300 ‘oude werknemers’?
4. Schuldeisers, vakbonden en werknemers hebben geen enkele kans gehad bij dit ‘verrassingsfaillissement’. Hoe kán zoiets in Nederland?
5. Het is eenieder volstrekt duidelijk dat het faillissement is uitgelokt om af te komen van schulden en (overtollig) personeel. Waarom heeft de rechtbank daar niet op gereageerd?
6. Het is ook overduidelijk dat er sprake is van mismanagement en een zeer zware benadeling van schuldeisers. Hoe bestaat het dat genoemde directieleden niet achter slot en grendel zitten, in afwachting van hun veroordeling?
7. Hoe kan het dat de directieleden en overige verantwoordelijken (commissarissen, etc) niet persoonlijk failliet zijn verklaard, zoals de wet dat bepaalt?
8. Hoe denkbaar is het dat deze directieleden – ik herhaal hun namen opdat u deze schurken niet vergeet: Jean-Pierre Bienfait en Kris Geysels – ooit nog een baan krijgen in dit land? Zal hen ooit nog worden toegestaan een onderneming te leiden of een eigen bedrijf te beginnen, hoe groot of klein dat bedrijf ook mag zijn?
9. Wie kan niet begrijpen dat ik wakker lig vanwege twee aspecten: dat er nu duizend gezinnen zijn waar de werkloosheid heeft toegeslagen, en dat deze ‘heren’ niet zijn opgesloten, hun bonussen niet zijn afgenomen zijn en zij nog steeds niet persoonlijk failliet zijn verklaard...?

Robert Jan Blom